• دیابت در کودکان

    تا همین اواخر، دیابت رایج در کودکان و نوجوانان دیابت نوع 1 بود؛ که به آن دیابت کودکان گفته می شد. در دیابت نوع 1، لوزالمعده توانایی تولید انسولین را از دست می دهد. انسولین هورمونی است که که کمک می کند تا گلوکز یا قند خون به سلولهای بدن برسد تا برای آنها انرژی لازم را فراهم کنند. بدون وجود انسولین، قند بیش از حد نیاز در خون باقی می ماند.

    علائم دیابت

امروزه سن ابتلا به دیابت نوع 2 کاهش یافته است. در گذشته به دیابت نوع 2 دیابت بزرگسالی گفته می شد. اما در سالیان اخیر بعلت افزایش روزافزون چاقی ، این نوع دیابت در کودکان و نوجوانان هم رایج شده است. در دیابت نوع 2 بدن قادر به تولید انسولین کافی نیست یا به خوبی نمی تواند از آن استفاده کند.

بچه های چاق و غیرفعال، آنهایی که در خانواده شان سابقه ابتلا به دیابت وجود دارد، و یا بچه هایی که تغذیه خوبی ندارند احتمال بیشتری برای ابتلا به دیابت نوع 2 دارند. برای کاهش ریسک ابتلا به دیابت نوع 2 در کودکان رعایت موارد زیر موثر است:

  • وزن کودک در محدوده سالم قرار داشته باشد و در این محدوده حفظ شود.
  • از لحاظ فعالیت بدنی فعال باشند.
  • از حجم غذای دریافتی و سلامت آن غذا اطمینان حاصل کنید.
  • زمان تماشای تلویزیون، کار با کامپیوتر و بازی های کامپیوتری را محدود کنید.

در سوی مقابل کودکانی که به دیابت نوع 1 مبتلا هستند ممکن است نیاز به تزریق انسولین داشته باشند. ولی در دیابت نوع 2 امکان کنترل بیماری با تغذیه سالم و فعالیت بدنی مناسب وجود دارد، در غیر این صورت ممکن است نیاز به استفاده از داروهای کنترل قند خون و یا انسولین وجود دا شته باشد. آزمایش خونی بنام A1C می تواند وضعیت کنترل دیابت شما را مشخص کند. بطور کلی دیابت نوع 1 در کودکان رایج تر است.

دیابت نوع 1 در کودکان: چگونه کودک شما به تشخیص بیماری دیابت واکنش نشان می دهد.

برای نوجوانان و کودکانی که مبتلا به دیابت نوع 1 هستند، زمان واقعی تشخیص دیابت معمولا موقعیتی گیج کننده و ترسناک است. انها خاطراتی را در ذهنشان در مورد بیمار بودن، رفتن به بیمارستان و بیدار شدن با ترس در حالیکه توسط تیم پزشکی محاصره شده اند، بخاطر می آورند. تمامی اینها مانند کابوسی وحشتناک است که بهتر است فراموش شود.

ولی دیابت را براحتی نمی توان فراموش کرد. برخلاف دیگر بیماری های دوران کودکی، دیابت نوع 1 از خاطر فرد بیرون نمیرود. زمانی که کودک به تدریج متوجه این موضوع می شود ناراحت و پریشان می شود، ترس وجودش را فرا میگیرد و آرزو می کند که کاش زمان به عقب باز میگشت و همه چیز مانند گدشته می شد.

مواجهه با تشخیص دیابت

تمامی افراد – و خانواده ها- روش متفاوتی برای رودررو شدن با مسائل و پدیده های پیرامون خود دارند، و کودکان نیز احتمالا روش مواجهه والدینشان با مسسائل مختلف را فرا میگیرند و کپی میکنند. پس از شوک فیزیکی و روانی که بعد از تشخیص دیابت اتفاق می افتد از کودک نباید انتظار داشت که با این بیماری به سرعت و با واقع بینی کنار بیاید. باید به کودک اجازه داد تا احساساتش را بروز دهد و در مورد این شوک بزرگ و تغییراتی که به سبب آن در زندگی اش ایجاد شده است صحبت کند و توسط اطرافیانش تایید شود.

هیچ کس نمیتواند بصورت دقیق درک کند که به یک کودک دیابتی چه گذشته است و هیچ کلماتی نمی توانند حال او را بصورت واقعی توصیف کنند. آنها ممکن است خود را شماتت کنند یا بیماری دیابت خود را تنبیهی برای کار بدی که کرده اند در نظر بگیرند. این احساسات براحتی از بین نمی روند، و حتی اگر فراموش شوند ممکن است در آینده مثلا در دوران نوجوانی یا جوانی مجددا ظاهر شوند؛ پس باید به کودکان در این مرحله اجازه داد تا ترسها و احساسات خود را بیان کنند .

برخی از کودکان با دیابت نوع 1 ممکن است سختی ها و رنج های خود را بروز ندهند، دست کم بگیرند یا آن را سرکوب کنند. هر کودکی روش خاص خود را برای برخورد با دیابت اتخاذ میکند، ممکن است بهتر از کودکهای دیگر با این بیماری کنار بیایند یا نه. اگرچت باید آگاه بود که کودکی که در ظاهر ممکن است با بیماری خود بخوبی کنار می آید، در واقع احساسات واقعی اش را پنهان میکند.

چگونه از کودک دیابتی حمایت کنیم

افراد بعد از دست دادن و فقدان چیزی در زندگیشان – و دیابت هم مانند نوعی فقدان است- دورانی از سوگواری و عزاداری را سپری میکنند. این فرایند سوگواری مدت زمانی طول می کشد ولی در راستای بهبودی و عادت کردن به موقعیت سخت و جدید ایجاد شده است. اینکه این فرایند برای هر فردی چه مدت زمانی طول می کشد بستگی به خود شخص و میزان حمایت عاطفی و فیزیکی دارد که توسط اطرافیانش دریافت میکند. باید به کودکان اجازه داد تا به روش خودشان سوگورای کنند و سعی نکنیم تا این فرایند را تسریع کنیم و به کودک فشار بیاوریم.

یک روش برای کمک به کودکی که این زمان دشوار را سپری می کند این است که به آنها اجازه دهیم که آزادانه با فردی که گوش شنوا و درک بالایی دارد صحبت کند. کودکی که دیابت نوع دارد معمولا احساس تنهایی میکند و داشتن شبکه حمایتی و درک شدن توسط خانواده و دوستان منبع نیروی ارزشمندی برای اوست.

کودکان و نوجوانان با سن بیشتر

برای خیلی از کودکان (بخصوص آنهایی که سن بیشتری دارند) صحبت در مورد بیماری دیابتشان کاری سخت و دشوار است؛ همانطور که برای خیلی از بزرگسالان نیز دشوار است. ممکن است برای آنها صحبت با فردی خارج از خانواده فعلی خود (مانند دوست نزدیک یا پدربزرگ و مادربزرگ) آسانتر باشد. همچنین می توان دفترچه ای روزانه برای کودکان بزرگتر تدارک دید تا هر روز احساس خود را در مورد روزی که د اشته اند بیان کنند؛ روز سختی را سپری کرده اند یا روز خوبی داشته اند.

کودکان با سن کمتر

کودک کوچکتر که مبتلا به دیابت هستند ممکن است نیاز به آغوش، دلداری و آرام کردن بیشتر داشته باشند. باید مراقب بود که اگر تشخیص بیماری دیابت کودک شما در سنین خیلی کم صورت گیرد، ممکن است مشکلات در سنین بیشتر برای او بروز کنند؛ اغلب زمان مدرسه رفتن که کودک تشخیص می دهد با کودکان دیگر تفاوت دارد.

نکاتی برای کودکان و نوجوانان دیابتی در سنین بالاتر

  • بیماری دیابت و افرادی که با این بیماری زندگی میکنند لایق احترام هستند. باید به انها احترام گداشت و انتظار احترام متقابل داشت.
  • سعی کنید که در خلوت خود و در جمع دیگران بیماری خود و سختی های آن را به رسمیت بشناسید، ولی در عین حال به نیرو و قدرت خود برای مواجهه با آن ایمان د اشته باشید.
  • سعی کنید با بیماری دیابت خود رابطه مخربی نداشته باشید؛ اگر به این باور برسید که این بیماری بخشی از وجود شماست و با شما زندگی میکند به چشم دشمن به او نگاه نمی کنید.
  • به دیابت خود مانند یکی از بستگان بد قلق خود نگاه کنید که شما را دوست دارد، رابطه با اون زمانی آسان و زمانی سخت و عصبانی کننده است. زمانی شما به خوبی با او برخورد میکنیدو زمانی دیگر خیر، با خود مهربان باشید. شما انسان هستید.
  • هیچ دلیلی وجود ندارد که کودکی که دیابت نوع 1 دارد از کارهایی که دوستانش انجام میدهند دسست بکشد و آنها را انجام ندهد. ولی ممکن است در این راه مشکلاتی وجود داشته باششد که باید انها را به رسمیت بشناسید.

ماردین