کانون سلامتی کانون سلامتی


مشکلات زندگی با فرد مبتلا به دیابت…

مشکلات زندگی با فرد مبتلا به دیابت…

خلاصه مطلب: یکی از مهمترین چالش‌های زندگی با یک فرد دیابتی، تاثیر نوسانات قندخون (افت و افزایش قندخون) بر روی رفتار وی است. افت قندخون (معمولا کمتر از 60 میلی گرم در دسی لیتر) می‌تواند موجب بروز رفتارهای پرخاش گرانه و بی قراری شود. گاهی مواقع ممکن است در موارد افت شدید قندخون، رفتارهایی مانند کم طاقتی...



یکی از مهمترین چالش‌های زندگی با یک فرد دیابتی، تاثیر نوسانات قندخون (افت و افزایش قندخون) بر روی رفتار وی است. افت قندخون (معمولا کمتر از 60 میلی گرم در دسی لیتر) می‌تواند موجب بروز رفتارهای پرخاش گرانه و بی قراری شود. گاهی مواقع ممکن است در موارد افت شدید قندخون، رفتارهایی مانند کم طاقتی و بی‌ حوصلگی، نا آرامی، بیان کلام ناشایست و حتی رفتارهایی همراه با خشونت از بیمار سر بزند. الگوی رفتاری فرد در مواقع افت قندخون غالبا یکسان است؛ لذا اگر بیماری سابقه بروز چنین رفتارهایی را در موقع افت قندخون دارد بهتر است با همسر خود درباره پیدا کردن راه کارهایی جهت رویارویی با این موقعیت‌ها صحبت کند. از طرف دیگر از آنجایی که بیشتر از 40 درصد موارد افت قند خون در هنگام خواب اتفاق می‌افتد، وجود همسر بیمار در کنار وی می‌تواند در این شرایط بسیار کمک کننده باشد.

افزایش قندخون نیز می‌تواند منجر به بروز علائمی مانند خستگی، پرخاشگری و عصبانیت شود. که بیمار در طول شب چندین بار از خواب بیدار شده و در نتیجه خواب همسرش را نیز مختل می‎کند به هر حال این مشگل با کنترل مناسب قندخون قابل حل است. گاهی مواقع فرد از وقفه تنفسی در خواب رنج می‌برد که منجر به خروپف کردن او در خواب می‌شود. این مشکل می‌تواند باعث اختلال در خواب همسر و ناراحتی وی شود.

همچنین افت قندخون توانایی جنسی بیمار را کاهش داده و در رابطه زناشویی اختلال ایجاد کند. معمولا مهار افزایش قندخون می‌تواند این مشکلات را از میان بردارد، لذا بالا ماندن قندخون در دراز مدت می‌تواند با آسیب به دستگاه عصبی خودکار، فرد را دچار اختلال عملکرد جنسی نماید. در این صورت ارزیابی و درمان طبیعی و طبی لازم خواهد بود. علاوه بر همه مشکلاتی که ممکن است برای همسر بیمار دیابتی پیش بیاید؛ یک نگرانی دائمی دیگر هم وجود دارد: این که نتواند به خوبی از همسر بیمارش مراقبت کند. همسران افراد مبتلا به دیابت غالبا نیازهای همسر بیمارشان را در اولویت قرار داده و هر روز مقداری از وقت خود را صرف انجام امور مراقبتی همسرشان می‌نمایند، تا حدی که بعضی از آن‌ها اظهار می‌کنند که نیازهای مراقبتی روزانه همسرشان همه زندگی آن‌ها را تحت الشعاع قرار داده است.

 

ازدواج یک رابطه دوطرفه

آنچه باید از سوی همسران مورد توجه قرار بگیرد این است که ازدواج یک رابطه دوطرفه است در حالی که دیابت یک بیماری نیازمند خودمراقبتی است نه همسر مراقبتی. همسر بیمار دیابتی باید در فرایند کنترل و درمان دیابت دخیل باشد، اما نه به حدی که نیازهای خود او نادیده گرفته شوند و یا این که هدف خشم و ناراحتی‌های بیمار در مورد بیماریش قرار بگیرد.

اگرچه دیابت مشکلات و سختی‌هایی را برای افراد ایجاد می‌کند، اما اگر افراد یاد بگیرند که در موقعیت های مختلف چگونه با یکدیگر رفتار کنند، می‌تواند منجر به نزدیک‌تر شدن همسران به یکدیگر می‌شود. راهکارهایی مانند: کسب اطلاعات و آگاهی لازم درباره دیابت، نحوه مهار و پایش قندخون و عوارض درازمدت آن. گاهی اوقات بیمار باید همسر و خانواده خود را تشویق به همراهی با وی و شرکت در کلاس‌های آموزشی دیابت نماید.

همچنین باید با همسر خود ارتباط مناسب برقرار کنید. در مورد انتظاراتتان از یکدیگر با هم صحبت کنید و از لحن صحبت انتقادی اجتناب نمائید. مورد دیگر اینکه به حرف‌های همسرتان خوب گوش کنید. از او بخواهید احساساتش را در مورد تغییراتی که بیماری شما در زندگی‌تان ایجاد کرده بیان کند. صحبت‌هایش را قطع نکنید و با او جدل نکنید. فقط گوش کنید نه فقط به کلماتی که می‌گوید بلکه به احساساتی که همراه با آن‌ها رد و بدل می‌شود.

و در نهایت اینکه اهدافتان را با یکدیگر تنظیم کنید. اگر با یکدیگر برنامه ریزی نمایید به هم نزدیک‌تر می‌شوید. مثلا بعد از شام با هم قد بزنید.