محصـــولات محصـــولات

مالتو دکسترین

یکی از مشتقات اصلاح شده نشاسته مالتو دکسترین می باشد. مالتو دکسترین پلیمری از ساکاریدهای فاقد طعم شیرین و محصول خشک شده یا تصفیه شده محلول های آبی ساکارید بدست آمده از نشاسته خوراکی یا ترکیب حاصل از هیدرولیز نشاسته بوده که مقدار برابری دکستروز آن کمتر از 20 و شامل مخلوطی از ترکیبات با وزن ملکولی بین پلی ساکاریدها و الیگوساکاریدها است. مالتودکسترین از زنجیره های بلند کربوهیدراتی تشکیل شده است. به عبارت دیگر مالتودکسترین زنجیره خیلی بلندی است که در آن ملکول های گلوکز به صورت مکرر به هم متصل شده اند و به همین خاطر است که این محصول در مقابل کربوهیدارت های ساده مانند گلوکز جزء کربوهیدرات های پیچیده تقسیم بندی می شود. مالتودکسترین ممکن است به نام های دیگری مانند پلیمرهای گلوکز یا کمپلکس کربوهیدرات هم خوانده شود. این محصول معمولا به صورت پودر سفید رنگ یا شربت های غلیظ در دسترس می باشد. فرآیند تولید مالتودکسترین: فرآیند تولید مالتودکسترین به صورت تک مرحله ای و دو مرحله ایست . فرآیند تک مرحله ای : در این فرآیند نشاسته ژلاتینه شده با غلظت 30 درصد را در دمای 82 الی 105 درجه سانتی گراد با اسید یا آنزیم تیمار می کنیم. فرآیند دو مرحله ای : در این فرآیند نشاسته در حضور اسید یا آنزیم در دمای 105 درجه سانتیگراد ژلاتینه شده تا به DE کمتر از 3 برسد. حرارت را تا دمای 110 تا 180 درجه سانتیگراد ادامه می دهیم سپس محلول را تا دمای 82 تا 105 درجه سانتیگراد خنک کرده و سپس با اسید یا آنزیم تیمار می کنیم تا درجه دلخواه هیدرولیز حاصل شود. قابل ذکر است که در هر دو فرآیند واکنش با تنظیم PH یا غیر فعال سازی حرارتی تمام می شود و در ادامه تصفیه و خشک کردن پاششی انجام می شود.

روش های تولید: تولید مالتودکسترین به 3 روش هیدرولیز اسیدی ، آنزیمی یا مخلوطی از هر دو یعنی اسیدی– آنزیمی می باشد. امروزه روش هیدرولیز اسیدی برای تولید مالتودکسترین کمتر مورد استفاده قرار می گیرد و عموما این روش در تولید شربت گلوکز کاربرد دارد. مالتودکسترین هایی که به وسیله هیدرولیز اسیدی تولید می شوند در بردارنده درصد بالایی از ترکیبات خطی بوده که ممکن است باعث ایجاد کدورت گردد. البته این کدورت را می توان به وسیله آلفا آمیلاز از بین برد. فرآیند هیدرولیز آنزیمی نشاسته در مقایسه با هیدرولیز اسیدی بسیار موثرتر بوده و فرآورده تولیدی با این روش بر اساس نوع آنزیم مصرفی و عملکرد اختصاصی آن ویژگی های مطلوب تری دارد. به علاوه در حین فرآیند هیدرولیز نیز مواد نامطلوب کمتری تولید می شود. همچنین نیازی به مرحله حذف نمک های ناخواسته ( حاصل از خنثی سازی اسید به روش هیدرولیز اسیدی ) نمی باشد. ضمن اینکه فرآیند هیدرولیز آنزیمی در گستره وسیع تری از PH و در دماهای پایین تری نسبت به روش هیدرولیز اسیدی انجام می شود. به لحاظ اقتصادی نیز مقرون به صرفه بوده و راندمان بالاتری دارد و انرژی کمتری مصرف نموده و کنترل آن نیز ساده تر است.